The Last Ship (2014– )

Post-Apocalyptic περιπέτεια! Με ένα ιό να θερίζει κόσμο και κοσμάκη να χάνεται κατά εκατομμύρια ανα  μέρα είναι υποχρέωση και ιερό καθήκον να βρεθεί εμβόλιο και γιατρειά από μια επιστήμονα που είναι σούπερ ειδική και εμ σούπερ ειδική και αυτό άλλωστε φαίνεται αφού έχει βρετανική προφορά  και οι συνθήκες τα έφεραν να εργάζεται με έναν άλλο επιστήμονα που τρολάρει και έχει ..γοτθική προφορά  σε ένα πλοίο του πολεμικού ναυτικού του Αμέρικα ή μάλλον πρώην Αμέρικα, ναι τόσο άσχημα είναι τα πράγματα, ο πρόεδρος είναι νεκρός. Στο ταξίδι θα συναντήσουν πολλά εμπόδια και εχθρούς και η σειρά δίνει αυτή την αίσθηση του πολεμικό δράμα κάθε εβδομάδα, τουλάχιστον για δέκα εβδομάδες η πρώτη σεζόν καθώς το ανανέωσαν για άλλη μια σεζόν με λίγα περισσότερα επεισόδιά.

Το πρώτο πράγμα που προσέχει κανείς είναι οι εκρήξεις. Έχει τόσες πολλές εκρήξεις που καμιά φορά η δράση μοιάζει δυσανάλογη των περιστάσεων λες και βλέπεις πολεμικό δράμα παύλα περιπέτεια από το 80! Καμιά φορά νομίζεις ότι η ποιο μικρή πράξη μπορεί να προκαλέσει έκρηξη του στυλ δώσε μου λίγο την αλατιέρα μποουουουουουμ! Αλλά επειδή ποτέ και σε καμία περίπτωση ειδικά σε πολεμική περιπέτεια οι εκρήξεις δεν είναι αρκετές είναι σίγουρα κάτι που δεν κουράζει αλλά μάλλον συνηθίζεται ε ναι και η αλήθεια είναι μετά γουστάρεις κιόλας.

Μετά το δεύτερο που προκαλεί μάλλον αρνητική εντύπωση, εκτός και αν είναι τόσο καλή ηθοποιία ή η όλη φάση «διαδραματίζεται μέσα στο πλοίο»  είναι τόσο πόρωση, δεν μπορεί κανείς παρά να προσέξει φτωχούς έως ανύπαρκτους διαλόγους με τον αγαπημένο μου «είναι τόσο κακός που μου αρέσει» αστείο που λέει ο δεύτερος στην ιεραρχία, δύο ναύτες μπαίνουν σε ένα μπαρ… και μετά βγαίνουν (τέλος) . Πολλές φορές οι διάλογοι είναι τόσο κακά φτιαγμένοι που απορείς τι παίρνανε όταν τους γράφανε. Συζητήσεις με κλισέ στρατιωτικά και αισθηματικά και χειρότερα όταν είναι κάτι ανάμεσα του στυλ πρέπει να υπηρετήσω την πατρίδα έχω δώσει όρκο αλλά επειδή σε αγαπάω έχω πρόβλημα και δεν πυροβολώ καλά ρααααααααα.

Υπάρχει έντονη προπαγάνδα με Ρώσους  και Λατίνους να είναι πολύ δεύτεροι σαν άνθρωποι και φυσικά πάντα είναι διαβολικοί και πονηροί και αχάριστοι. Ακόμη και κάποιοι Αμερικάνοι που κάνουν κάτι κακό είναι γιατί άλλες εθνικότητες τους μπέρδεψαν και μετά βρίσκουν το δρόμο τους.

Γενικά η παραγωγή φαίνεται αρκετά εντυπωσιακή με το πλοίο και τους ναύτες και τις μάχες και το εσωτερικού του πλοίου και όλα αυτά που δεν θέλει και πολύ εφέ για να εντυπωσιαστεί κανείς…

Μέσα σε 10 επεισόδιά γίνονται αρκετά πράγματα και επειδή είναι πλοίο και ταξιδεύει τα σκηνικά αλλάζουν συνέχεια και αυτό είναι σίγουρα ωραίο και εν μέρει ξεχωριστό καθώς το μεγαλύτερο λάθος θα ήταν να τους βάζουν σε κάθε επεισόδιο να κόβουν βόλτες γύρω γύρω από το νερό. Προς το τέλος υπάρχουν και κάποιες ευχάριστες εκπλήξεις που δείχνουν την σειρά να απλώνεται κάτι που σίγουρα χρειάζεται. Δεν θα με πείραζε αν η σειρά ήταν μίνι και έδινε ένα τέλος από την πρώτη σεζόν.

Θετικά: Πολλές εκρήξεις και φυσικά η υπέροχη Rhona Mitra που ομορφαίνει τα πάντα.

Αρνητικά: Πολλά κλισέ σε κάθε επίπεδο, οι σχέσεις είναι υποανάπτυκτες και φαίνονται σαν προκατασκευασμένες.

Ξεκάρφωτο: Γιατί σε πάρα πολλές σειρές του γιούσα πρέπει οι κακοί και ιδιόρρυθμοι χαρακτήρες να είναι αλλοδαποί και να έχουν βρετανική ή ρωσική προφορά; Το μόνο που δεν έχει η σειρά είναι κακούς Γερμανούς να μιλούν βαριά αγγλικά αλλά ελπίζω για την δεύτερη σεζόν.

Με λίγα λόγια: καλό για τη  Κυριακή το μεσημέρι ενώ τρως σουβλάκια και πίνεις μπύρες με τους φίλους σου. 

3/5

imdb

οι περισσότερε φωτογραφίες δεν αφορούν την σειρά αλλά την Mitra!

Mass Effect (trilogy)

Ναι η πρώτη φορά που γράφω για παιχνίδι είναι γεγονός! Ω! κάποια πράγματα που μου κάνουν εντύπωση πρέπει να είναι κοινή λογική για μερικούς, είμαι εντελώς τεχνό-βλαχος όσο αφορά τα παιχνίδια.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ιδιαίτερη επαφή με τα παιχνίδια αλλά όταν πιάσω ένα παιχνίδι και μου αρέσει δεν σταματώ να παίζω τουλάχιστον μέχρι να το τερματίσω. Το λέω αυτό γιατί μέχρι να παίξω mass effect είχα μείνει πίσω στο τι είναι ένα μοντέρνο παιχνίδι. Μέχρι τότε (δηλαδή μέχρι δύο χρόνια πριν έτσι…) νόμιζα ότι τα παιχνίδια χωρίζονται σε κατηγορίες με τις βασικές να είναι shoot em up, strategy, adventure, RPG κτλ. Το παιχνίδι αυτό μου κίνησε την περιέργεια όχι μόνο των βραβείων αλλά επειδή ήταν λέει σαν 3 ταινίες sci-fi, και επειδή έχεις την ελευθερία να επιλέξεις την τύχη του ήρωα σου. Αυτό το τελευταίο είναι για μένα και το ποιο σημαντικό. Να πω την αλήθεια όμως δεν είχα και τρελές προσδοκίες γιατί είχα μάθει από τα παιχνίδια που έπαιζα μέχρι τότε ότι η υπόθεση και το σενάριο είναι μονότονα, περιορισμένα και κυρίως η δράση και η πορεία του παιχνιδιού γραμμική.

Στο θέμα της γραμμικής δράσης ενός παιχνιδιού θα ήθελα να μείνω λίγο παραπάνω γιατί είναι ο βασικός λόγος που πραγματικά δεν ασχολούμαι με παιχνίδια. Οκ καλά τα γραφικά και τα εφέ και ο ήχος μπορούν να εντυπωσιάσουν ειδικά όταν υπάρχουν λεπτομέρειες δείχνει ότι ο δημιουργός νοιάζεται και έχει μεράκι απλά όλα αυτά δεν φτάνουν γιατί για εμένα το ποιο σημαντικό είναι να μην υπάρχει γραμμικότητα ώστε να μπορεί κάποιος να νιώθει ελεύθερος σε αυτό που παίζει γιατί διαφορετικά   είναι προτιμότερο να δεί μια ταινία που είναι ο ορισμός της γραμμικότητας. Κάποτε είχαν πειραματιστεί στην Αμερική με φιλμ σε κινηματογράφο στο οποίο κατά την διάρκεια της ειδικής ταινίας όταν υπήρχε μια  καθοριστική σκηνή στο στυλ το σώνει το κορίτσι ή δεν προλαβαίνει αποφάσιζε το κοινό μέσο ψηφοφορίας (πάταγε το κόκκινο ή το πράσινο κουμπί)   και έδειχναν τι γίνεται με βάση τις αποφάσεις του κοινού. Τελικά δεν πέτυχε το πείραμα γιατί αν και είναι μια πολύ ωραία ιδέα ουσιαστικά σαν κόστος είναι τεράστιο αφού μια ταινία πρέπει να γυριστεί αρκετές φορές ειδικά όσο προχωράει η πλοκή και τα γεγονότα. Να σημειωθεί ότι εν λόγο ταινία είχε διάρκεια σε κάθε προβολή μόλις 45 λεπτά με έξι ώρες γυρισμάτων από πίσω.

Τέλος πάντων πίσω στο παιχνίδι. Τα γραφικά με εντυπωσίασαν πάρα πολύ και από ότι μου είπαν δεν είναι και ότι καλύτερο εκεί έξω άρα υποθέτω ότι υπάρχουν και καλύτερα το ίδιο και το casting αφού οι φωνές είναι από αναγνωρίσιμους ηθοποιούς του Hollywood. Η πρώτη εντυπωσιακή αλλαγή που βίωσα πέρα από γραφικά (ίδια και στα cut scenes και στο in game!) ήταν ο τρόπος παιξίματος (gameplay). Είναι σαν να παίζεις πολλά παιχνίδια μαζί! Όταν πρέπει να σκοτώσεις κακούς είναι shoot ‘em up, όταν πρέπει να κάνεις διάλογους επηρεάζεται ο χαρακτήρας σου και οι δυνατότητες του λες και είναι RPG ενώ υπάρχουν δευτερεύων στόχοι και ιστορίες και γρίφοι που με έστειλαν στην εποχή των strategy και adventure! Δηλαδή απλά δεν βαριέσαι ποτέ και εξαρτάται απο εσένα το πόσο θέλεις να τρέχεις με ένα όπλο σαν τρελός ή απλά να φτιάχνεις τον χαρακτήρα σου και τις σχέσεις σου στο περιβάλλον σου.

 Το σενάριο είναι άνετα 3 ταινίες του είδους και δεν υστερεί πουθενά, έχει φαντασία πλοκές και ανατροπές και  δράση. Τρομερή εντύπωση μου έκανε ότι αποφάσεις, ικανότητες και γεγονότα από το προηγούμενο παιχνίδι μεταφέρονται στο επόμενο και αυτό σαν γεγονός μόνο κάνει τον τίτλο ποιο προσωπικό για αυτόν που παίζει. Άλλο εντυπωσιακό στοιχείο είναι οι σχέσεις φιλικές και ερωτικές παρακαλώ που σε ακολουθούν σε όλα τα παιχνίδια από το 1 έως το 3. Χαρακτηριστικά θυμάμαι σε μια φάση που είχα απατήσει την κοπέλα μου με μία άλλη τύπισσα και μου το είπε, χα! Μικρές λεπτομέρειες σαν αυτή δίνουν κατ’ εμέ σε αυτό το τίτλο την πρώτη θέση στα video games. Βάση αυτών των χαρακτηριστικών το παιχνίδι έχει τεράστια επαναληπτικότητα  γιατί θέλεις να δεις τι θα γινόταν αν άφηνες τον έναν να πεθάνει και ζούσε ο άλλος ή δεν έκανες μια συγκεκριμένη πράξη και κτλ. Ο κεντρικός ήρωας δέχεται πολλές επιλογές στο τι μπορεί να είναι όχι μόνο το γένος του αλλά και η φυσιογνωμία του και το παρελθόν του, και οι ικανότητες του! Αν είσαι στρατιώτης για παράδειγμα μπορείς και χρησιμοποιείς ποιο βαριά όπλα από μία άλλη ικανότητα που βασίζεται ποιο πολύ στο stealth. Με παρόμοιο τρόπο επηρεάζεται το παιχνίδι από το γένος και το παρελθόν του ήρωα.

Από πλευρά ιστορίας και σεναρίου τα 2 πρώτα παιχνίδια είναι ποιο δεμένα από το τελευταίο  αλλά από την άλλη ο τρίτος τίτλος είναι λόγο των πολυάριθμων επιλογών του πολύ ποιο σύνθετος και απολαυστικός. Δεν υπάρχουν τρελά νοήματα στο παιχνίδι αλλά και μόνο που υπάρχουν είναι σίγουρα ιδιαίτερο. Αν μπορούσα να τα συνοψίσω σίγουρα θα αναφερόμουν στην έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου για πρόοδο και ότι τα λάθη που κάνουμε οδηγούν σε ατέρμονους κύκλους.

Κάτι που έχει συζητηθεί έντονα από οπαδούς του παιχνιδιού ήταν το τέλος της σειράς στα ελληνικά final ending. Πέρα από το indoctrination theory που δεν θα μπω καν στον κόπο για να πω αν το αποδέχομαι ή όχι  (όσοι πιστοί ανατρέξτε στο YouTube έχει βίντεο με φανατικούς με υλικό για ημέρες και ναι… τα έχω δεί όλα και το άλλο που είναι 2 ώρες Θεέ μου) πολύ χαλαστήκανε γιατί δεν τα εξηγεί όλα αναλυτικά και επειδή δεν έχει εντυπωσιακά cut-scenes και παράλληλα όλα μοιάζουν μεταξύ τους. Αυτό που θέλω να πω είναι πολύ απλό: πρώτον και πολύ σημαντικό είναι το ταξίδι που μετράει και όχι ο προορισμός και δόξα το θεό το ταξίδι είναι μη γραμμικό και υπέροχο και δεύτερο έχεις να διαλέξεις από 5 διαφορετικές εκδοχές το πώς τελειώνει τι σε νοιάζει πόσα γραφικά θα βάλει; Έτσι και αλλιώς θα τα δεις όλα! Οι παραγωγοί δεν ήθελαν στο τέλος να αφήσουν τον ήρωα να ζήσει και μπράβο τους είδαμε τον/την commander Shepard να μάχεται, να ανασταίνεται, να κάνει ένα σωρό φιλίες, να ερωτεύεται και τι ποιο ωραίο και ποιητικό από το να σώζει με πέντε διαφορετικούς τρόπους το σύμπαν με την θυσία του/της. Νομίζω ότι το τέλος είναι υπέροχο γιατί ο παίχτης διαλέγει με την καρδιά του και αυτό είναι σίγουρα ξεχωριστό.

Αρνητικά: Οσο ωραία και να είναι τα γραφικά είναι γραφικά δεν έχουν φτάσει ακόμη στο σημείο να βλέπεις πρόσωπα και να βλέπεις την μοναδικότητα τους, να ξεχωρίζεις φυσιογνωμίες δηλαδή, καμιά φορά είναι λες και σκοτώνεις κλώνους ή ότι συναναστρέφεσαι με κλώνους.  Παίζοντας πολλές φορές το παιχνίδι αρχίζεις και γίνεσαι υπερβολικός στις απαιτήσεις σου και σκέφτεσαι ότι  το τάδε μέρος στο νούμερο 2 είχε ποιο πολλά δωμάτια γιατί στο 3 έχει ποιο λίγα κτλ. Τα παιχνίδια έχουν λαθάκια στα ελληνικά bugs που σε ξενερώνουν άγρια. Υπάρχουν αμέτρητα dlc και μερικά είναι όντως προσεγμένα.

Θετικά: Απίστευτο σενάριο και πληθώρα επιλογών για εξατομίκευση σε κάθε επίπεδο, έντονο το εφέ της μη γραμμικότητας, όλα τα χαρακτηριστικά συνθέτουν μια πολύ απολαυστική και προσωπική εμπειρία.

Ξεκάρφωτο: Μου προκάλεσα θλίψη όταν έπρεπε κάποιος από τους καλούς να πεθάνει ή ακόμη χειρότερα όταν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε 2 καλούς φίλους. Σε μία σκηνή εμφανίζεται ένα γυμνό μπλε εξωγήινο σώμα που τότε είχε προκαλέσει τρελό σάλο στον πολιτισμένο κόσμο. Μετά προκάλεσε σάλο η επιλογή για ομοφυλοφιλικές σχέσεις, πάντως όσες φορές έπαιξα σαν γυναίκα πάντα τα έφτιαχνα με γυναίκα. Αυτό που προκάλεσε σε εμένα σάλο και κανείς δεν λέει κάτι είναι το dlc που σημαίνει downloadable content και ουσιαστικά αφού αγοράσεις το παιχνίδι και ίσως το τελειώσεις μερικές φορές σου λέει ότι μπορείς να αγοράσεις επιπλέον αποστολές και όπλα που το βρίσκω τρομερά αισχρό. Αυτά θα έπρεπε να είναι δωρεάν και όχι να δίνεις από 3 έως 15 ευρώ την φορά για να παίξεις κάτι επιπλέον, απλά αίσχος! Είναι αισχροκέρδεια στην χειρότερη μορφή της ειδικά όταν ένας γονιός για παράδειγμα πιέζεται για να πάρει ένα παιχνίδι που μπορεί να κοστίζει 50 ευρώ στο παιδί του και μετά να δώσει άλλα 200 ευρώ κατά διαστήματα για να πάρει νέες πανοπλίες και όπλα ή το πακέτο διακοπών, ντροπή, και όχι δεν πιστεύω κανέναν παραγωγό που λέει ότι δεν πρόλαβαν ή ότι δεν το σκέφτηκαν έγκαιρα.   

Με λίγα λόγια: Sci-Fi και περιπέτεια στα καλύτερα του δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από άλλες τριλογίες εκεί έξω σε άλλο φορμά.

5*/5

mass effect 1

mass effect 2

mass effect 3

Battlestar Galactica (2004-2009)

Αυτή είναι μια κριτική για το remake του  Battlestar Galactica  και όχι τo «κλασσικό» παλιατζούρα της δεκαετίας του 70.

Δεν ήξερα τι να περιμένω όταν ήταν να δω το πρώτο επεισόδιο αλλά πραγματικά εξεπλάγην. Η σειρά αρχίζει με μίνι σειρά μετά ακολουθούν κανονικές σειρές και τηλεταινίες. Η ιστορία είναι η εξής: Σε κάποιους μακρινούς πλανήτες η ανθρωπότητα περνάει καλά αφού έχει προχωρήσει σε τέτοιο τεχνολογικό οργασμό που δεν χρειάζεται πλέον να κάνουν και πολλά πράγματα αφού τα ρομπότ τα κάνουν όλα. Και τι συμβαίνει όταν τα ρομπότ τα κάνουν όλα και εμείς επαναπαυόμαστε; Κάνουν επανάσταση και τα κάνουν όλα γής μαδιάμ έτσι για να ξέρουμε σαν μάθημα ότι κάποια πράγματα πρέπει να τα κάνουμε μόνοι μας: όπως πολέμους, καθαρισμό και εμ διάφορα υποθέτω.

Τα ρομπότ επαναστατούν λοιπόν και αρχίζει ένας πόλεμος που βρίσκει τους 12 πλανήτες σε πολύ δύσκολη κατάσταση αφού ο πόλεμος χάνεται μάχη με μάχη… όταν ξαφνικά τσούπ ! τα ρομπότ μαζεύονται και την κάνουν για πολλά πολλά χρόνια. Και εδώ κάπου αρχίζει και η ιστορία του νέου Battlestar Galactica τα ρομπότ τσούπ εμφανίζονται πάλι από το πουθενά και τα κάνουν όλα άνω κάτω πάλι αλλά χειρότερα με ατομικές βόμβες και τα ρομπότ πλέον μοιάζουν με μοντέλα του playboy κυριολεχτικά. Ένα από τα πλέον κλασσικά διαστημόπλοια το Battlestar Galactica του οποίου ο καπετάνιος  αρνιέται την τεχνολογία και εκεί που είναι έτοιμο να πάει για ανακύκλωση ξαφνικά θα πρέπει να σώσει όλο το ανθρώπινο ήδος.

Η σειρά έχει τόσο μα τόσο λεπτομέρεια στην υπόθεση που είναι τόσο χορταστικό να μαθαίνεις όλες τις λεπτομέρειες σχετικά με την γενικότερη πλοκή αλλά και το τι συμβαίνει στην ζωή των πρωταγωνιστών. Θα μπορούσα να μιλάω για πολύ καιρό για τις 12 αρχαιοελληνικές φυλές που η κάθε μια αναπαριστά την ζωή και τα προτερήματα του ζωδιακού κύκλου ενώ την ίδια ώρα άλλοι δοξάζουν τον Δία και άλλοι την Αθηνά κοκ.   

Σε ορισμένα επεισόδια υπάρχει επίσης έντονη εναλλαγή συναισθημάτων με τις εξελίξεις και τις εκπλήξεις να είναι τόσο βίαιες προκαλώντας γέλιο, αγωνία και φυσικά  δάκρυα! Ναι λοιπόν έκλαψα δύο φορές με αυτήν την καταραμένη σειρά τόσο συγκινητικά είναι αυτά που γίνονται. Αλλά δεν θα πω τίποτα που να αφορά την υπόθεση.

Ένα άλλο στοιχείο που προκαλεί εντύπωση είναι το πώς παρουσιάζουν τις μάχες κυρίως αυτές στο διάστημα αλλά και ο τρόπος που οι  πρωταγωνιστές και γενικότερα ο άνθρωπος συναναστρέφεται με το απόλυτο κενό. Οι μάχες είναι εκπληκτικές και χρησιμοποιούν την ίδια τεχνοτροπία σε ταινίες όπως το Black Hawk down με την κάμερα να τρέμει όποτε γίνονται μεγάλες και εκκωφαντικές  εκρήξεις. Ολοι ουρλιάζουν, τρέχουν και βρίζουν πειστικότατα! Και φυσικά μεγάλες εκρήξεις φέρνουν μεγάλους χαμούς και τραγωδίες και νίκες.

Οι χαρακτήρες έχουν ένα σωρό επίπεδα συναισθηματικά και κοινωνικά που ξετυλίγονται σε όλο το μεγαλείο τους στον πανικό, στον έρωτα και φυσικά στον θάνατο. Ναι η σειρά έχει μια εμμονή να υπενθυμίζει τον αναγκαστικό κύκλο της ζωής σε όλους μας.

Τα ρομπότ πέρα από αυτά που είναι ανθρωπόμορφα υπάρχουν και τα κλασσικά με την κόκκινη γραμμή και δεν λέγονται τυχαία cylons. Είναι πειστικότατα και τρομακτικά και αδίστακτα και πανέξυπνα και έχουν το μεγάλο πλάνο, τη  δικιά τους θρησκεία και διάφορα άλλα.

Η παραβολή που υπάρχει στην σειρά είναι μεν έντονη αλλά μιλά αφετέρου για το κύκλο της ζωής που κάνουμε όλοι μας αλλά κατά την γνώμη μου προσπαθούν αν όχι να λύσουν, τουλάχιστον να απαντήσουν ποιο συγκεκριμένα σε ερωτήματα για το τι είναι να είσαι πραγματικά ζωντανός, το νόημα της ζωής και μέχρι που μπορείς να φτάσεις για τα πιστεύω σου και πως αυτά μπορεί να συγκρούονται με δομές και κοινωνικές συμβάσεις. Υπάρχουν στιγμές που πραγματικά κάποιος σιχαίνεται το ανθρώπινο ήδος  που ενώ πλέον απαριθμεί μερικούς δεκάδες χιλιάδες συνεχίζει και τρώγεται στην μισαλλοδοξία και το άναρχο πνεύμα τους γεννήματα θρέμματα του φανατισμού και του φόβου.

Η σειρά είναι προσεγμένη από κάθε γωνία είτε στο σενάριο, στα εφέ, στην φωτογραφία και αν είναι κάτι που μου προκαλεί εντύπωση ακόμη και σήμερα είναι ότι στις σκηνές που είναι ποιο Grande από τις άλλες έχουν φροντίσει ώστε να μην χάνεται λεπτομέρεια από την ουσία και να μην υπάρχει ούτε μια μικρή ατέλεια στην μικρή μας μεγάλη οθόνη.

Αυτή η σειρά είναι Sci-Fi είναι δράμα, μυστήριο, περιπέτεια, θρίλερ και μαύρη κωμωδία, είναι τα πάντα σε ένα πολύ ωραίο και κομψό πακέτο.

Αρνητικά: Θα έλεγα ότι θα μπορούσε να κρατήσει λίγα χρόνια ακόμη ειδικά αφού είδα και το Caprica.  SPOILERS! Το τέλος ήταν κατακριτέο από πολλούς εμένα μου άρεσε συν ότι το θεωρώ για τα μέτρα της σειράς αρκετά αισιόδοξο συν ότι υπάρχει και happy ending γιατί βρήκαν τελικά την γη… ε περίπου.

Θετικά: Υπάρχει μοντέρνο κλασσικό; Ναι υπάρχει και λέγεται  Battlestar Galactica. Γιατί είναι μοντέρνο; Για πολλούς και διάφορους λόγους είχε πολύ καλή παραγωγή, υπέροχους πειστικούς πολυδιάστατους χαρακτήρες κτλ. Γιατί λέγεται κλασσικό; Για ακόμη περισσότερους λόγους. Κατάφερε στα χρόνια ύπαρξής της η σειρά να παραμένει τόσο αληθινή, πρωτότυπη και να συνδυάσει τέλια διάφορα ήδη όπως δράση, δράμα και περιπέτεια. Μια σειρά που αποτελείτε ισόποσα και ισόνομα από πολλές άλλες σειρές που συνδέονται από την βαθύτερη όρεξη του ανθρώπου να μάθει για τον εαυτό του και το άγνωστο. Η μουσική είναι άψογη και στέκεται άνετα από μόνη της. Μάλιστα έχουν κυκλοφορήσει και αρκετά CD. Πέρα από το theme song, το ποιο γνωστό που τουλάχιστον έχει αναφερθεί σε πολλές σειρές σαν tribute είναι το τιν τιν τιν τιιιιν που ακούγεται όταν αρχίζουν και λένε τα σατανικά τους σχέδια τα ρομπότοτζα!

Ξεκάρφωτο: Η σειρά μπλέκει θρησκευτικό μυστικισμό με δίψα για την απόλυτη επιστημονική γνώση και την απάντηση θεμελιωδών ερωτημάτων. Η επιστημονική ανάλυση έρχεται συνυπάρχει και συγκρούεται με τον πολυθεϊσμό και μονοθεϊσμό ενώ την ίδια ώρα αφήνει να εκφραστεί σαν την διπλή υπόσταση μας και εν μέρη κρέμεται από την μονοδιάστατη φύση της τεχνολογίας. Η ίδια η τεχνολογία λειτουργεί σαν ένας διπολικός συνδετικός κρίκος που αποδέχεται την σοφία της επιστήμης και την απολυτότητα του θεού.

Με λίγα λόγια: Σκοτεινό, φωτεινό, πολυπρόσωπο  και απρόσμενο είναι σίγουρα μοναδικό στην κατηγορία του. Αν δεν την έχεις δει την σειρά, κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου και παρακολούθησε την τώρα! (πάρε και χαρτομάντιλα)

5*/5 frak δεν πάει παραπάνω!

imdb

SPOILERS! Μερικά πράγματα που μαθαίνει κανείς από το Battlestar Galactica.

Ένα remake μπορεί να είναι καλύτερο από το original

Ανδρικοί καθαρά χαρακτήρες είναι μια χαρά σαν σέξι γυναίκες

Όταν κάποιος επιστήμονας έχει βρετανική προφορά φέρνει το τέλος για όλους μας

Όταν κάποιος επιστήμονας έχει βρετανική προφορά και έχει σύντροφο μια πανέμορφη ξανθιά φέρνει το τέλος για όλους μας

Όταν κάποιος επιστήμονας έχει βρετανική προφορά και έχει σύντροφο μια πανέμορφη ξανθιά και άλλη μια στο μυαλό του φέρνει το τέλος για όλους μας

Όταν είσαι επιστήμονας με βρετανική προφορά και έχεις κολλήσει στο τεχνολογικό σου θαύμα και μια απόλυτα σέξι ξανθιά σου την πέφτει  και σου λύνει όλα τα τεχνικά σου προβλήματα απλά πες όχι, στα τεχνικά μόνο ρε!

Όταν σου την πέφτουν ρομπότ στο διαστημόπλοιο σου κανόνισε να μην έχεις δίκτυο ούτε LAN γιατί σύντομα θα είναι πολύ αργά και τα firewalls πέφτουν τόσο γρήγορα.

Προσπάθησε και πρόσεξε που κάνεις έρωτα είναι τουλάχιστον παράξενο να αφήνεις έγκυο την ρομπότ φίλη σου.

Αν πρέπει να εμπιστευτείς κάποιον και έχεις να επιλέξεις, επέλεξε πάντα ένα Adama.

Αν καταλάβεις ποτέ ότι είσαι ρομπότ χαλάρωσε, take it easy, και μετά φρόντισε να είσαι κοντά σε κατάλληλο διαστημόπλοιο γιατί είναι κρίμα να πεθάνουν οι αναμνήσεις σου.  

Καλό είναι όταν βλέπεις την σειρά να έχεις τα χαρτομάντιλα έτοιμα.

Last but not least: Cylons are people too. Για πάντα Battlestar Galactica forums! Πόσες ώρες πέρασα εκεί.