Bitten (2014– )

Συνήθως δεν κάνω κριτική για μια σειρά εάν δεν έχει τελειώσει έστω ο πρώτος κύκλος εκτός και αν είναι κάτι ιδιαίτερο. Και αυτή η σειρά είναι κάτι ιδιαίτερο. Εχοντας δεί μόνο τέσσερα επεισόδια κάνω μια πρώιμη κριτική, στα ελληνικά preview ή μια κριτική των πρώτων τεσσάρων επεισοδίων στα ελληνικά early review. Η σειρά μιλά για κάτι λυκάνθρωπους (ναι λυκάνθρωπους) που ζούνε μακριά από την αγέλη τους (!) γιατί έχουν τα ψυχολογικά τους(!) και μετά κάτι γίνεται με κάτι ξεκάρφωτους αλητο-οργανωμένους λυκάνθρωπους και έχουν ακόμη περισσότερα ψυχολογικά. Από θέμα ηθοποιίας η σειρά είναι πολύ χάλια αφού οι χαρακτήρες πιέζουν τα όρια της βαρεμάρας έχοντας κάποιο υλικό το οποίο μοιάζει με σάπιο μπιφτέκι από μπεργκεράδικο μετά από τρείς μέρες το πετάς στο τοίχο και αυτό απλά  επανέρχεται και σε κοροϊδεύει στα μούτρα και σου λέει ηρωνικά αν θέλεις φάε με. Ατάκες υπάρχουν πάντα σε στιλ σε αγαπώ και όλα θα είναι καλά τώρα και άλλα τέτοια και κάτι ψευτο φιλοσοφίες όλοι κρύβουμε το τέρας μέσα μας. Σε αυτά τα τέσσερα περήφανα επεισόδιά δεν γίνεται σχεδόν τίποτα και κάποιος σίγουρα αναρωτιέται τι θα γίνει στα επόμενα δέκα οχτώ. Ακόμη δεν έχει γίνει λόγος για βαμπίρ, τέρατα, φαντάσματα, μάγισσές, νεράιδες και Κένταυρους και ειλικρινά ότι άλλο είναι της μόδας τώρα που φύγαμε από τα ζόμπι και είμαστε στο φανταστικό αλλά με σχέσεις και ψυχολογικά. Η υπόθεση είναι δευτερεύουσα ή μάλλον θα γίνει σύντομα και πιστεύω ότι οι έρωτες και τα ερωτικά πολύγονα θα κατακλείσουν την ταλαίπωρη μικρή οθόνη. Η σειρά επικεντρώνεται στην πρωταγωνίστρια σούπερ σπάνια λυκανθρωπίνα η οποία έχει τα ψυχολογικά της και λόγο καταστάσεων δεν προλαβαίνει να περάσει χρόνο, να ερωτευθεί, κάνει σεξ, μιλήσει, κουβεντιάσει, ερωτοτροπήσει, και φυσικά να φάει γιατί ο μεταβολισμός της είναι λυκίσιος.

Αυτό που κάνει την διαφορά δεν είναι τα φτωχά εφέ ούτε οι αμερικάνικες σημαίες για να μην καταλαβαίνουμε ότι βρισκόμαστε στο Τορόντο αλλά η Laura Vandervoort. Το Λοράκι για πρώτη φορά από ότι ξέρω είναι πρωταγωνίστρια και δείχνει όλο το ταλέντο της δηλαδή όχι όλο γιατί όλο και κάτι υπάρχει πάντα να μας δήξει το Λοράκι. Ατάλαντη στο μέγεθος της μυθικής Ατλαντίδας το Λοράκι έχει τόσα να δώσει στο μέσο άνδρα θεατή   και γενικότερα σε όποιον χαστουκίζει το δελφίνι.

Για το τέλος σας αφήνω με θυμοσοφία από το ίδιο το Λοράκι

Hollywood is something imagined...acting is something crafted.

Πολύ βαθύ μπράβο Λοράκι

Αυτή την φορά για να εξηγήσω καλύτερα την θέση μου θα πάρω σκηνές από τα επεισόδια. Θα ακολουθήσει και μίνι φωτογραφικό αφιέρωμα στο Λοράκι.  

Αρνητικά: Όλα, δεν κάνει για την γούνα μου

Θετικά: Laura Vandervoort

Ξεκάρφωτο: Κάθε φορά που γίνεται μεταμόρφωση έχουν βγάλει τα ρούχα τους για να μην τα χαλάσουν όπως κάνει κάθε σωστός λυκάνθρωπος. Λυκάνθρωπος σε αυτή την σειρά σημαίνει ότι μία είναι άνθρωπος και μία λύκος κάτι ενδιάμεσο δεν υπάρχει και έτσι δεν υπάρχει και τρόμος. Εάν δεν γίνει λυκάνθρωπος μετά από κάποιες ήμερες αρχίζει και έχει παρενέργειες και αρχίζει και μεταμορφώνεται χωρίς να το ελέγχει σίγουρα κακές φάσεις τουλάχιστον για τα ρούχα σου. Σε κάποια φάση δυο λυκάνθρωποι ερωτοτροπούν μεταμορφωμένοι και αυτό είναι τουλάχιστον animal planet μετά τις 12 το βράδυ και είναι αηδία εκτός και αν είσαι στην φάση πω ρε μια φουντωτή ουρά….

Με λίγα λόγια: Laura Vandervoort και ξερό ψωμί. Μας αρέσει όταν αναπνέει και κινείται και τα κοντινά της και πολλά άλλα απλά να μην μιλάει. Να δω πότε θα κάνει γυμνό επιτέλους… Η σειρά στελεχώνει τέλια τις άλλες γυναικό-σειρές ρομάντζο με κάτι: Vampire Diaries, The Originals, True Blood κλπ.

5*/5 γουουουουουουφ ή αλλιώς αουουουουουουουουουουου

imdb
Λοράκι

Logan's Run (1977–1978)

Η σειρά είναι βασισμένη στην ταινία της προηγούμενης χρονιάς(από το 78). Ο λόγος που την είδα ήταν ότι είχα ακούσει πολύ καλά λόγια και αν κράτησε μόνο μια σεζόν θεωρείται κλασική. Σίγουρα δεν είναι ότι ποιο ευχάριστο να βλέπεις κάτι που είναι γυρισμένο την δεκαετία του 70 με αρχαία εφέ και αντίστοιχες κάμερες.

Η υπόθεση είναι σίγουρα  πρωτότυπη και αν σου θυμίζει κάτι σημαίνει ότι κάποιος την έχει αντιγράψει αφού η σειρά γυρίστηκε στα τέλη του 70. Διακόσια χρόνια μετά τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο υπάρχει μια πόλη κράτος με το όνομα city of domes (πόλη των θόλων, καλό ε;) όπου οι κάτοικοι είναι θωρακισμένοι από την ραδιενέργεια και ζουν σε ένα σχεδόν αυτοματοποιημένο παράδεισο. Μια χαρά θα ήτανε εκτός και αν δεν υπήρχε ή αναγέννηση όταν φτάσεις 30. Κάποια στιγμή λοιπόν μερικοί από τους κατοίκους σκέφτονται μήπως δεν είναι αναγέννηση και είναι απλά φόνος; Έτσι πλέον υπάρχουν αυτοί που προσπαθούν να την κάνουν και λέγονται runners ενώ υπάρχει και μια αστυνομία εκτελεστών αντίστοιχα που λέγονται sand men. Η διακυβέρνηση και καλά γίνεται από υπολογιστές αλλά στην ουσία από κάτι ύπουλους και ελάχιστους ενήλικες (+30).

Η σειρά ακολουθεί 3 άτομα τα 2 από την πόλη και ένα ανδρωϊδές που παίρνουν μαζί τους μετά από τυχαία συνάντηση. Πρέπει να πω ότι ο Ρεμ το ανδρωϊδές θυμίζει αρκετά τον Data από το Star Trek TNG. Και το θέμα της σειράς είναι αρκετά εκνευριστικό και είναι κάτι ανάμεσα σε Doctor Who και Star Trek original series. Τα εφέ είναι τραγικά «κομμένο χέρι» κάτω από το τραπέζι και βαμμένοι τοίχοι για να φαίνονται μεγαλύτεροι οι διάδρομοι.  Όταν και καλά υπάρχει τρελό τεχνολογικό θαύμα παύλα μηχάνημα συνοδεύεται από ήχο υποβρυχίου ττττοοοοοοιον και φυσικά από εφέ σαν να βλέπεις το σύμπαν από μέσα δικέ μου αφού έχεις πάρει LSD ή LCD (άντε και LED με το καλό) όπως έλεγε και κάποιος φίλος. Επίσης σε κάθε επεισόδιο υπάρχει ένα λεπτό πέρα από τα τρία λεπτά σποτ που λένε τι θα γίνει στο επεισόδιο που πρόκειται να παρακολουθήσεις και είναι τόσο μα τόσο εκνευριστικό.

άρα μάλλον τα δυνατά σημεία είναι αλλού και όχι στην χίπικη αισθητική και ευτυχώς και το εννοώ που δεν φορούν παντελόνια καμπάνα. Ειδικά η πρωταγωνίστρια και γενικότερα οι νέες θηλυκές παρουσίες φοράνε σχεδόν τίποτα μακάρι να γίνουν μόδα αυτά τα ρούχα και στην δική μας πραγματικότητα. Η κεντρική ιδέα και οι επιμέρους περιπέτειες είναι πολύ καλά στημένες και οι χαρακτήρες πολύ καλά αποτυπωμένοι. Κάθε επεισόδιο είναι πολύ προσεγμένο όσο αφορά το σενάριο και την πλοκή και το συγκρίνω άνετα με κάθε σειρά του σήμερα. Η διαφορά βρίσκεται στην φαντασία. Αν και τα μέσα χωλαίνουν υπάρχει τόση φαντασία που υπερνικά κάθε εμπόδιο. Μιλάμε για φαντασία όχι αστεία. Πραγματικά ο τηλεθεατής βρίσκεται σε αμέτρητες και διαφορετικές περιπέτειες και είναι πραγματικά από τις λίγες φορές που ζούσα την περιπέτεια και δεν σκεφτόμουν τι θα γίνει με τον μεγάλο κακό. Ίσως τελικά τα φτωχά τεχνολογικά μέσα δίνουν άπλετο χρόνο και χώρο στην ανάπτυξη χαρακτήρων και σίγουρα σε αυτή την σειρά δεν άφησαν ούτε ένα λεπτό να πάει χαμένο και φαίνεται παντού στους διαλόγους στην ανάπτυξη χαρακτήρων και σεναρίου και συγχωρείται βέβαια το τελευταίο τρίλεπτο σε κάθε επεισόδιο που ο Ρεμ κάνει χαβαλέ και μαθαίνει κάτι περισσότερο από τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος χαζούλικο ρομπότ δεν θα γίνεις ποτέ άνθρωπος χι χι χι.

Για τέλος ήθελα να αφήσω την αλληγορία της σειράς. Είναι πολύ έντονη είναι λες και οι πρωτόπλαστοι ανακαλύπτουν τον κόσμο γιατί πραγματικά είναι και σιγά σιγά αποφεύγουν τα φίδια. Είναι λες και η σειρά σου τονίζει ότι είναι το ταξίδι και η περιπέτεια που μετρά και όχι το αποτέλεσμα. Είναι το υποσυνείδητο μήνυμα της σειράς ότι όλες οι γυναίκες πρέπει να ντύνονται σούπερ σέξι ναι ναιαιαιαιαιαι, εμ όχι το τελευταίο δεν είναι τόσο αλληγορικό.  

Αρνητικά: τα εφέ και η τεχνολογία είναι αηδιαστικά και φαίνονται παιδικά. Μην ξεχνάμε ότι εκείνη την εποχή υπήρχε η ντίσκο και οι άνθρωποι έπαιρναν ναρκωτικά όχι για να την ακούν αλλά για να έρχονται ποιο κοντά στο σύμπαν και να γίνονται ένα με την φύση καταραμένοι χίπηδες φτου φτου φτου μακριά μας η βρωμιά σας και υποκουλτούρα της μαστούρας κάνατε μόδα και «ακίνδυνα» τα ελαφριά ναρκωτικά βρε ούστ.

Θετικά: Η φαντασία και η ανάπτυξη χαρακτήρων, η μοναδικότητα που είχε το κάθε επεισόδιο, οι θηλυκές παρουσίες και τα υπέροχα σχεδόν ρούχα σχεδόν εσώρουχα τους.

Ξεκάρφωτο: Πέρα από τα πλην και τα συν είναι καταπληκτικό να βλέπει κανείς το πώς σκέφτονταν οι άνθρωποι στο ποιο αναπτυγμένο τεχνολογικά κράτος του κόσμου πριν κάτι δεκαετίες. Είναι τόσο κοντά και σε άλλες φάσεις τόσο μακριά. Καμιά φορά οι διάλογοι που πρέπει να ήταν αρκετά σουρεαλιστικοί για τότε σήμερα φαίνονται νορμάλ και πολλές φορές παιδικοί. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ότι οι κακοί, οι καλοί και το Ρεμ ακολουθούν σετ κανόνων και ήθους κάτι που σίγουρα δεν ισχύει στην δική μας μελλοντική κοινωνία.

Με λίγα λόγια: όντος  είναι κλασικό πρέπει να το δεις και το ξέρεις, απλά όχι με μη φανατικούς γιατί θα βαρεθούν εκτός αν είναι πάνω από 60 έτσι θα γουστάρουν κιόλας και θα σου λένε για την μαγεία των εφέ και τα κόλπα που κάνει ο μάγος της κάμερας .

5*/5

imdb